27 | 06 | 2017

Kerkuilen

door: Remo Sloof en André Eijkenaar
Foto's: André Eijkenaar


kerkuil1Kerkuilen zijn voor mij zeer intrigerende en mooie  vogels. Ze volgen en fotograferen behoort tot nu toe tot de meest bijzondere belevenissen op het gebied van deze hobby. Als kind werd ik al geconfronteerd met fotograferen en uilen. Het is daarom denk ik ook geen toeval dat ik er nu zelf zoveel in kwijt kan.

Nee het adrenaline gevoel wat ik krijg bij het observeren en fotograferen van de Kerkuil is moeilijk te omschrijven, maar lijkt me leuk om toch eens een poging te doen. Als vrijwilliger van de Kerkuil Werkgroep Nederland heb ik de gelegenheid om de Kerkuil  te observeren en daardoor beter te begrijpen. Dit werk doe ik nu voor het tweede jaar, ik moet zeggen met heel veel plezier. Het is alleen erg jammer dat de werkgroep maar uit zo weinig mensen bestaat. Het is tegenwoordig moeilijk nieuwe vrijwilligers te krijgen.

De Kerkuil is door zijn nachtelijke levenswijze  altijd al mysterieus gebleven voor de meeste mensen. Voor mij  staat deze vogel voor het leven, als je bedenkt dat deze vogel wel drie legsels per jaar kan groot brengen. Nesten kunnen variëren van 3 tot 8 jongen. Zeventig procent sterft in het eerste levensjaar, dit komt door allerlei verschillende oorzaken.
De muizenstand heeft een grote invloed op de legselgrootte.

Het vrijwilligerswerk houdt in dat je broedplekken toegankelijk maakt, nestkasten plaatst en controleert. Zo kom je jaarlijks in aanraking met de jongen. Elke keer als ik de jongen zie komt er een voldaan gevoel naar boven, heerlijk dat kleine grut.

Tijdens deze controlerondes kom je bij erg veel mensen over de vloer. Van de tolerantie van de eigenaars wordt veel gevraagd.  Kerkuilen laten nogal een rotzooi achter in de vorm van ontlasting, braakballen en dode muizen. Als gevolg daarvan worden nestkasten wel eens direct achter de invliegopening geplaatst zodat de uilen niet in de schuur kunnen komen. Bij iemand die deze overlast niet zo erg  vindt  hangt de kist zo ver mogelijk van de invlieg opening vandaan. Zo kunnen de jongen bij het ouder worden eerst door de schuur lopen en vliegoefeningen doen zonder al teveel gevaar.

kerkuil3

Het controleren van nestkasten en beschermen van de uilen schept een bijzondere band met de eigenaren . Niet iedereen is daar welkom. De meeste zien het als hun vogels.  De weg naar de foto is misschien nog wel leuker dan de uiteindelijke foto. Je probeert de opgedane kennis te gebruiken. Voorop staat het welzijn van de Kerkuil, geen foto is een leven waard!

Door het vrijwilligerswerk bij de Werkgroep Kerkuilen Groningen wordt mij de mogelijk geboden om op deze wijze te kunnen fotograferen. De voorzitter van Groningen (André Eijkenaar ) beoefent de zelfde hobby als ik.
Hij is hier al veel langer mee bezig en probeert met zijn eigen verhaal en bijbehorende beelden via lezingen nieuwe vrijwilligers te koppelen aan dit boeiende beschermingswerk.

Remo Sloof


Ik, André, heb mij in 1990 aangesloten bij de werkgroep. Mijn regio is Westerwolde. Na het zuidelijk Westerkwartier is dit de beste biotoop voor de Kerkuil van Groningen.

kerkuil2

Sinds een aantal jaren ben ik voorzitter, niet vanuit de ambitie, maar omdat de vorige er mee stopte. Ik was bang dat het geheel als een kaartenhuis in elkaar zou zakken.
Ik heb wel direct aangegeven dat, als ik daardoor geen uil meer te zien zou krijgen, ik daar ook meteen weer mee zou stoppen!
In een tijd waarin de natuur zich in een levendige belangstelling kan verheugen is het vinden van mensen die zich van A tot Z in willen zetten voor diezelfde natuur een groot probleem.
Vogelspotters en fotografen te over! Een site als Birdpix floreert. Een tijd van scoren eigenlijk. Scoren van de mooiste of zeldzaamste soorten.
Dat het beschermingswerk  niet echt aanslaat merkte ik ook al tijdens mijn weidevogel beschermingswerk.

Groningen is door de Werkgroep verdeeld in regio’s. De bedoeling is dat in elke regio een coördinator werkzaam is.
Binnen de Werkgroep zijn nog vele witte vlekken, plekken waar beslist uilen broeden maar zich geen vrijwilligers bevinden. Deze plekken bezoek ik op aanvraag. Kasten plaatsen lukt dan vaak nog wel maar de controle daarvan is voor mij alleen niet te doen. Ik was al blij dat ik de helft van mijn kasten kon overdoen aan Remo. Daarvoor had ik er meer dan 60! Andere gebieden waar tot op heden prima werk werd geleverd staan onder druk vanwege de hoge leeftijd of gezondheidsperikelen.  Nieuwe (jonge) aanwas is dringend noodzakelijk.

kerkuil4Genieten van vogels is niet vanzelf sprekend, sommige moet je een handje helpen. Dat het succes kan hebben bewijst bijvoorbeeld de Werkgroep grauwe kiekendieven. Naast deze soort profiteert ook de blauwe kiekendief en grauwe gors inmiddels van hun acties.  
Ik hoor al zeggen: ”maar je fotografeert zelf ook!”. Dat klopt inderdaad, maar ik ben allereerst beschermer. Mijn fotografie gebruik ik om mensen te laten zien wat mij aantrekt. En met een beetje geluk werf ik daarmee ook enkele vrijwilligers.

André Eijkenaar


Voor meer informatie:
André Eijkenaar, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Remo Sloof, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

____________________

Links: