Verhalen van Vogelaars

inktpotHier kunt u de verhalen, anecdotes en gedichten lezen die de afgelopen jaren in het forum zijn verschenen.

Nieuwe bijdragen kunnen nog steeds in het forum worden geplaatst, maar handiger is het om ze direct in deze categorie neer te zetten.

Dus heeft u een leuk verhaaltje, een literaire ontboezeming, roddels op rijm of ten hemel schreiend proza, schroom dan niet om uw word-document toe te sturen naar: verhaal at avifaunagroningen.nl.
Als het maar over vogels of vogelaars gaat.

Plaatjes ter verluchtiging zijn altijd welkom en dienen los van het document aangeleverd te worden. Wij maken er dan een mooi geheel van.

Webbeheerders

Guus

door: Mirjam van Gent

19 april 2009

2009 04 19guus1Het is weer zover.  Al een poosje prachtig weer en alweer een poos word ik iedere ochtend, heel vroeg, wakker van de vogels. Man wat hebben ze het druk met de hofmakerij en het te vertellen ‘joehoe…………….ik zit hierrrrrrrrrrr’! Helemaal niet erg hoor, vroeg wakker worden van vogels, ik geniet ervan en mijn baas ook want ik bedenk in die vroege ochtend uurtjes heel wat nuttigheden voor de komende werkdag.

Half april wordt duidelijk dat het vroege-vogel-gezang effect heeft gehad. Zoon Job komt met  het eerste van dit jaar uit het nest gekieperde mereljong thuis. Nu weten mijn kinderen heel goed dat vogelkinderen opgevoed moeten worden door vogel vaders en moeders maar soms liggen er te veel katten op de loer en blijkt het kinderhart te groot om de jonge vogel op een veilige plek te zetten zodat de merelouders hun eigen kind kunnen (op)voeden. En zo was Guus een tijdje onze logee, een prachtig mereljong.

We hadden Guusje in een mooi, vogelvriendelijk, afsluitbaar hamsterbakje gezet. Daar zat ie braaf te slapen. En als ie niet sliep zat ie met z’n kopje achterover met z’n bek ver open gespreid duidelijk te maken dat er wat in moest. En dat deden we, kattenvoer uit een blikje. Speciaal voor Guus gekocht want wij hebben helemaal geen katten. Met een pipetje een slokje water toe en Guus viel tevreden weer in slaap.

En Guus groeide goed op het kattenvoer en werd een echte peutervogel. Beetje stout, beetje klooien in het bakje en het deurtje proberen open te stoten met het kleine snaveltje, beetje praatjes maken  wanneer het voedertijd was, zo van, ‘schiet eens op met die hap ik heb honger’.  Guus mocht ook wel eens uit het bakje, vond ie gezellig. Lekker bij mensenmoeder op de schouder zitten als ze de krant las aan de keukentafel.

En Guus werd nog groter, Guus werd  een vette kleuter. En echt lief, als ie niet strontvervelend was. Want Guus wist steeds beter wat ie wilde. Na het eten, drinken en samen krantje lezen werd het tijd om te proberen of ie al vliegen kon. En ja hoor, dat ging prima. Eerst een klein stukkie, van het bakje op de tafel en weer terug. En dan van het bakje naar de aanrecht, yes, ook dat ging prima! Van de aanrecht naar de aanrechtkastjes daarboven was ook leuk, best hoog!

De kinderen vonden Guus super cool maar na het zoveelste hapje en beetje water gingen zij  weer lekker hun eigen gang en wie deed de rest van de maaltijden en opvoeding? Juist ja. Guus en ik kletsten heel wat af met elkaar, we kenden elkaar goed en het was reuze knus. Guus ging in rap tempo door alle ontwikkelingsfases heen.

2009 04 19guus2Maar toen Guus een grote, brutale puber werd had ik het even moeilijk. Hij poepte verdorie maar waar ie wilde en luisterde voor geen meter meer. Ik besefte dat het tijd werd om afscheid te nemen, Guus moest maar eens op eigen vogelpootjes gaan staan. Best spannend hoor voor moeders………………en voor Guus! Ik heb Guus op het dak van het schuurtje gezet en een laatste preek gegeven, ‘Guus, pas goed op jezelf en doe je best. Eten zat hier buiten maar je moet wel even je best doen om het te vinden. Een twee drie in godsnaam en het ga je goed’.

Guus kijkt eerst eens wat om zich heen. Hipt wat van links naar rechts op het dakje. Kijkt nog eens naar beneden  naar zijn pleegmoeder,  zegt gedag en vliegt dan ineens omhoog naar de boom aan de andere kant van de tuin. Ik hoor hem nog wat ‘zeggen’ maar zie hem niet meer.

En dat was Guus. Een tijdje heb ik gedacht dat ik hem nog hoorde maar op een geven moment herkende ik zijn geluidje niet meer. Zou hij het gehaald hebben, een echte wilde merel geworden zijn? Ik hoop het!

Toen zoonlief dit jaar weer met een mereljong aan kwam zetten heb ik hem vriendelijk verzocht hem op een veilig plek in de buurt van de zich enorm drukmakende vader te zetten. Vader en jong hebben de hele middag een beetje achterelkaar aan gelopen door de tuin van de buren. Het is goed zo, laat deze vader het dit jaar zelf maar opknappen.

Mirjam van Gent

Free Joomla! templates by Engine Templates